متنِ درست و کاملِ ایران ای سرای امید

رضا شکراللهی: رفیق نازنین‌مان، میرزاده، در توئیتر یادآوری کرد که شعر ایران ای سرای امید در کتاب فارسی کلاس پنجم با غلط منتشر شده است. چرخی زدم و دیدم انگار اشتباهی است فراگیر، به‌خصوص در بندِ پایانی آن. متن کامل و درستِ این ترانه‌ی میهنی مشهور هوشنگ ابتهاج (سایه) را در ادامه می‌آورم و سپس توضیحات خود سایه را درباره‌ی «شکفته باشِ» آخر شعر ـ که شش سال پیش در مقاله‌ی مهدی فیروزیان در مجله‌ی بخارا منتشر شد. ایران ای سرای امید بر بامت سپیده دمید بنگر کزین رهِ پُرخون خورشیدی خجسته رسید اگر چه دل‌ها پرخون است شکوه شادی افزون است سپیده‌ی ما گلگون است، وای گلگون است که دست دشمن در خون است ای ایران، غمت مَرِساد جاویدان شکوه تو باد راه ما راه حق، راه بهروزی‌ست اتحاد اتحاد، رمز پیروزی‌ست صلح و آزادی، جاودانه، بر همه جهان خوش باد یادگار خون عاشقان، ای بهار! ای بهار تازه جاودان، در این چمن شکفته باش! مهدی فیروزیان در مجله‌ی بخارا به‌طور مفصل به ترانه‌ی ایران ای سرای امید یا همان سپیده پرداخته، که بخشی از آن را که به همین اشتباه مربوط است و مستند به توضیحات خود سایه، در ادامه می‌آورم: ترانه با این لخت به پایان می‌رسد: «ای بهار […]

برای مطالعه‌ی متن کامل متنِ درست و کاملِ ایران ای سرای امید به وب‌سایت خوابگرد مراجعه کنید.